Łatwo nawiązujesz rozmowę, a mimo to bliżej ci do I? Zrozum E/I na przykładzie spotkań towarzyskich

Podczas spotkania ze znajomymi potrafisz podtrzymać rozmowę, opowiadać żarty, a nawet rozkręcić atmosferę przy całym stole. A jednak widzisz literę I w wyniku testu i zastanawiasz się: „Skoro tak dobrze mi się rozmawia, dlaczego mam skłonność do introwersji?”.

Te dwie rzeczy mogą iść w parze. To, jak zachowujesz się podczas rozmowy, jest jedną ze wskazówek pomagających zrozumieć siebie, ale samo w sobie nie wystarcza do określenia preferencji E/I. Zamiast liczyć wypowiedziane zdania, warto przyjrzeć się temu, jak — gdy masz wybór — najnaturalniej wchodzisz w interakcje, porządkujesz myśli i planujesz czas po spotkaniu.

Czego dotyczy E/I i co mówi o nas sposób prowadzenia rozmowy?

W czteroliterowym modelu typów E/I odnosi się przede wszystkim do naturalnego ukierunkowania uwagi i energii. Opis preferencji opracowany przez Myers & Briggs Foundation odróżnia to znaczenie od potocznego rozumienia, według którego „ekstrawertyk jest rozmowny, a introwertyk nieśmiały”. Wskazuje też, że ludzie korzystają zarówno z interakcji ze światem zewnętrznym, jak i z refleksji skierowanej do wewnątrz.

Umiejętność podtrzymywania rozmowy, opowiadania historii czy prowadzenia wydarzeń to zachowania i umiejętności ujawniające się w konkretnych sytuacjach. Być może interesuje cię dany temat, dobrze znasz obecne osoby albo masz wprawę w dbaniu o płynny przebieg rozmowy. Warto poznać te uwarunkowania, zamiast wyjaśniać wszystko jedną literą.

Preferencja I nie oznacza, że zawsze musisz zachowywać ciszę, a preferencja E — że masz zabierać głos z własnej inicjatywy podczas każdej aktywności. Jeśli chcesz najpierw poznać podstawowe znaczenie liter, przeczytaj artykuł Cztery litery typu osobowości a codzienne preferencje, a następnie odnieś zawarte w nim opisy do własnych doświadczeń.

Warto też zwracać uwagę na różnice w terminologii między modelami. Definicja introwersji w słowniku psychologicznym APA opisuje ją jako szeroką cechę osobowości i podkreśla, że różnice między introwersją a ekstrawersją mają charakter ciągły. Opisu cechy na kontinuum i klasyfikacji według czteroliterowych typów nie można traktować jako bezpośrednio zamiennych wyników. Nie można też na tej podstawie wyznaczać punktacji ani progów klasyfikacji stosowanych w naszym serwisie.

Podobna swoboda w rozmowie może wynikać z różnych okoliczności

Wyobraźmy sobie fikcyjny przykład: Lin jest bardzo rozmowny w gronie dobrze znanych przyjaciół, zwłaszcza gdy rozmawiają o filmach, które wszyscy lubią. Kiedy prowadzi spotkanie koła zainteresowań, sprawnie przedstawia jego plan i dba o atmosferę. Jeśli jednak pojawia się nowy problem wymagający wnikliwej dyskusji, woli najpierw samodzielnie spisać swoje pomysły, a dopiero potem włączyć się do rozmowy.

Widać tu kilka rzeczy jednocześnie: interesuje się filmami, dobrze zna przyjaciół, opanował umiejętność prowadzenia spotkań i ma preferowaną kolejność porządkowania myśli. Stwierdzenie „dużo mówi podczas spotkań” nie oddaje wszystkich tych różnic. Ten przykład nie służy też do określenia typu Lina.

Możesz odnieść to do siebie: czym różni się twój sposób uczestniczenia w spotkaniach ze znajomymi od zachowania wśród nieznajomych? Czy wybierasz ten sam sposób, gdy nie odpowiadasz za prowadzenie spotkania, przyjmowanie gości lub koordynację? Gdy musisz przemyśleć jakiś problem, wolisz najpierw omówić go z innymi czy zostawić sobie trochę przestrzeni na samodzielne uporządkowanie myśli?

„Chcę się włączyć, ale obawiam się, że powiem coś nie tak” oraz „nie mam obaw, po prostu chcę najpierw wszystko przemyśleć” to również doświadczenia, które warto zapisywać oddzielnie. Oba mogą sprawić, że ktoś przez pewien czas milczy, ale sam zewnętrzny spokój nie oznacza, że chodzi o to samo.

Zapisz po jednym konkretnym spostrzeżeniu sprzed spotkania, z jego przebiegu i po nim

Nie musisz specjalnie częściej chodzić na spotkania ani organizować ich jak testu, by móc obserwować siebie. Po kolejnej codziennej rozmowie wystarczy wybrać kilka momentów, które dobrze pamiętasz.

Ta tabela jest autorskim narzędziem do obserwacji. Nie ma zasad punktacji, a kilka odpowiedzi nie wystarczy do określenia twojego typu. Chodzi o to, by zastąpić ogólne „jestem mocno I” konkretnymi wspomnieniami i zachować również przykłady, które nie pasują do wcześniejszej oceny siebie.

Przede wszystkim nie określaj swojego typu wyłącznie na podstawie zmęczenia po spotkaniu. Trzeba uwzględnić także czas trwania wydarzenia, wcześniejszy poziom zmęczenia oraz ewentualne dodatkowe obowiązki. „Bateria społeczna” może być metaforą opisującą odczucia, ale nie jest wskaźnikiem fizjologicznym mierzonym za pomocą tej tabeli.

Przełóż obserwacje na zrozumiałe dla innych sposoby uczestnictwa

Jeśli zauważysz, że łatwiej ci się wypowiadać po wcześniejszym uporządkowaniu myśli, możesz powiedzieć:

„Chcę wziąć udział w dyskusji. Dajcie mi chwilę na uporządkowanie myśli, a zaraz coś dodam”.

Jeśli masz ochotę na spotkanie, ale chcesz też zostawić sobie przestrzeń na później, możesz powiedzieć:

„Bardzo chcę się z wami zobaczyć, ale tym razem planuję wcześniej wrócić do domu i odpocząć. Ustalmy najpierw godzinę spotkania”.

Obie wypowiedzi wyrażają chęć uczestnictwa i konkretne potrzeby, bez konieczności przekonywania rozmówcy do określonego typu osobowości. To propozycje sformułowań, które można dostosować do sytuacji. Nie gwarantują konkretnego efektu komunikacyjnego i nie są zarezerwowane dla osób z preferencją I.

Z kolei gdy ktoś z twoich znajomych niewiele mówi, możesz zapytać: „Wolisz najpierw posłuchać czy porozmawiać już teraz?”. W ten sposób dajesz tej osobie możliwość wyjaśnienia swoich potrzeb, zamiast decydować za nią: „Masz I, więc na pewno tego nie lubisz”.

Co zrobić, gdy obserwacje nie zgadzają się z wynikiem testu?

Najpierw wróć do tego, co rzeczywiście opisuje raport, a potem wybierz konkretny przykład do porównania. Czy uznajesz rozmowność za warunek konieczny preferencji E, czy może jakiś opis w raporcie rzeczywiście do ciebie nie pasuje? Możesz zachować te rozbieżności — nie musisz zmieniać opisu własnych doświadczeń, by dopasować go do wyniku.

Jeśli także kody uzyskane w dwóch testach są różne, możesz przeczytać artykuł Dlaczego dwa testy wskazują różne typy: jak porównywać wyniki. Przedstawia on sposób porównywania źródeł wyników, miejsc, w których pojawiły się zmiany, oraz okoliczności udzielania odpowiedzi. Nie trzeba od razu wykonywać kolejnego testu, aby rozwiać wątpliwości.

Jeśli chcesz dowiedzieć się, jak nasz serwis wykorzystuje cztery pary preferencji w teście i raportach, zacznij od opisu testu. Udzielanie odpowiedzi w naszym serwisie jest bezpłatne. Odblokowanie wyniku typu i pełnego raportu wymaga jednorazowego zakupu, bez automatycznego odnawiania opłat. Przed zakupem zapoznaj się z informacjami o cenach, aby sprawdzić szczegółową zawartość i zakres dostępu.

Źródła

1. Myers & Briggs Foundation: Preferencje MBTI. Źródło wykorzystano do wyjaśnienia E/I w modelu typów oraz różnic względem potocznego użycia tych pojęć. Nie stanowi ono potwierdzenia jakości bazy pytań, punktacji ani trafności testu w naszym serwisie.
2. Słownik psychologiczny APA: Introwersja. Źródło służy do wyjaśnienia pojęcia cechy ciągłej. Definicja ta nie jest bezpośrednio przekładana na typy ani wyniki punktowe w naszym serwisie. Tabela obserwacji, fikcyjny przykład i proponowane sformułowania zostały opracowane przez redakcję na potrzeby tego artykułu i nie stanowią nowej, zweryfikowanej empirycznie skali pomiarowej.